تاریخ: ۲۸. مرداد ۱۴۰۵ - ۲۰:۲۰
ثواب طعام دادن
اطعام تأثیر عمیقی در استحکام ارکان برادری در جامعه دارد و آن را باید نظیر هدیه دادن و تبسم در برابر و ثواب و آثار اجتماعی دانست.
اجتماع دوستان بر سر یک سفره در برانگیختن روح دوستی و نزدیکی میان آنها بسیار با اهمیت است. چنین جمعی از مجلس برنمیگردند جز اینکه در بازگشت دلهای آنان از محبت لبریز و نفوسشان سرشار از مودت نسبت به یکدیگر میشود و همگی ممنون فردی هستند که آنها را مورد لطف قرار داده و مشمول فضل و احسان خود ساخته است و در نتیجه بر محبت و مودت خویش نسبت به او میافزایند.
ایجاد انگیزه
سید بحر العلوم به قصد زیارت سامرا در حال حرکت بود و در بین راه درباره این مسئله فکر میکرد که چگونه گریه برای امام حسین علیهالسلام گناهان را میآمرزد! در همان حال به ناگاه اسبسوار عربی را در کنار خود حاضر دید. ایشان به سید بحر العلوم سلام کرد و فرمود: «جناب سید! شما را در حال فکر میبینم، به چه میاندیشی؟ اگر مسئله علمی است مطرح بفرمایید شاید من هم بیاطلاع نباشم.»
سید بحر العلوم در جواب گفت: «در این اندیشهام که چگونه و بر چه اساس حق تعالی این همه ثواب به زائران و گریهکنان حضرت سیدالشهدا علیهالسلام عطا میکند؛ تا جایی که در ازای هر قدمی که زائر او برمیدارد ثواب یک حج و عمره در نامه عملش نوشته میشود و در ازای یک قطره اشک بر مظلومیت او تمام گناهان صغیره و کبیرهاش آمرزیده میشود؟»
آن مرد عرب فرمود: «از این همه فضیلت برای زائران و گریهکنندگان آن حضرت تعجب میکنم! برای شما مثالی میآورم تا مشکل حل شود: سلطانی به همراه خادمان و غلامان خویش به شکار رفت. در صحرا و بیابان به دنبال شکار افتاد تا جایی که همراهان خود را گم کرد. پس از مدتی سرگردانی در حالی که گرسنگی و تشنگی بر او غلبه کرده بود از دور چادر سیاهی را مشاهده کرد. خود را به آن خیمه و چادر رسانید. در آن پیرزنی را با پسرش دید که در گوشهای از خیمهشان بز شیردهی را نگهداری میکردند که با مصرف شیر آن زندگی خود را میگذراندند. آن مادر و پسر با ورود سلطان با آنکه او را نمیشناختند برای احترام ورود مهمان و کرم و مهماننوازی، بز را دوشیدند و آنگاه سرش را بریدند و بریان کردند؛ چرا که برای پذیرایی از مهمانهایش چیز دیگری نداشتند.
سلطان با نوشیدن شیر آن بز و تناول از گوشت کبابشدهاش از مرگ حتمی نجات یافت و شب در همان خیمه به استراحت پرداخت.
روز بعد سلطان همراهان خود را یافت و دستور داد آن پیرزن و پسرش را با احترام و عزت فراوان به بارگاهش آوردند. آنگاه وزیران و مشاوران خود را در مجلس عمومی حاضر ساخت و خطاب به آنان گفت: «دیروز در شکارگاه از غلامان خود دور افتادم. تشنه و گرسنه، گرمازده و خسته در بیابان سرگردان شده بودم که به خیمه این پیرزن برخوردم. تمام دارایی این پیرزن و پسرش بزی بود که از شیر آن گذران زندگی میکردند. بز را کشتند و کباب کردند و برای من حاضر ساختند در حالی که مرا هرگز نشناخته بودند. حال بگویید به این پیرزن و پسرش چه چیزی عطا کنم تا محبتشان را تلافی کرده باشم؟»
یکی گفت: «صد گوسفند به ایشان عطا کنید!» یکی از وزیران گفت: «صد گوسفند و صد اشرفی به آنها ببخشید!» یکی از حاضران گفت: «فلان مزرعه را به آنها هدیه کنید!»
در این حال سلطان گفت: «بدانید که هرچه به ایشان دهم باز هم کم است؛ چرا که اینان هرچه را داشتند برای من فدا کردند و من نیز میبایست هرچه از سلطنت، ثروت و تاج و تخت دارم به ایشان بدهم تا مقابله به مثل کرده باشم.»
بیان آن سید اسبسوار به اینجا که رسید خطاب به سید بحرالعلوم فرمود: «جناب بحرالعلوم! حضرت سیدالشهدا علیهالسلام هر آنچه که از مال و منال، اهل و عیال، پسر و برادر، دختر و خواهر و سر و پیکر که داشت همه را در راه خدا فدا ساخت. پس در این حال اگر خداوند به زیارتکنندگان و گریهکنندگان او آن همه اجر و ثواب عطا نماید نباید تعجب کرد.»
آن اسبسوار عرب چون این مطلب را فرمود به ناگاه از نظر سید غایب شد.
محتوا
حقیقت این است که امام حسین علیهالسلام هر چه داشته در راه خداوند بذل نموده و این حرکت حضرت در پیشگاه خداوند متعال دارای منزلت و پایگاه والایی است و هر حرکت و پوششی هم که در پی این حرکت حسینی علیهالسلام شکل گیرد دارای بهره و پاداش فراوان است؛ یعنی اگر ما یاد و خاطره امام حسین علیهالسلام را زنده نگه داریم و یا اینکه به زائران آن حضرت خدمتی کنیم خداوند در برابر کارِ مثلثگونه ما برای ابیعبدالله علیهالسلام پاداشی همچون کوه میدهد (اَحَدٌ مَا را اُحَد میکند) مخصوصاً اگر این اقدام کوچک ما مورد رضایت حضرت حق باشد (خالصانه انجام شود).
امام باقر علیهالسلام فرمودند:
«إِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ یُحِبُّ إِطْعَامَ الطَّعَامِ وَ إِرَاقَةَ الدِّمَاءِ»
خداوند عزوجل طعام دادن و قربانی کردن را دوست دارد.
در اهمیت و منزلت اطعام همین بس که پرو
ردگار عالمیان خود را اطعامکننده مخلوقات معرفی میکند:
«وَهُوَ یُطْعِمُ وَلَا یُطْعَمُ»
اوست که اطعام و روزی میدهد و از کسی روزی نمیگیرد.
فقها و علمای اسلام طعام دادن را یکی از انواع کفارهها برمیشمارند که انسان میتواند به وسیله آن گناهانش را بشوید و با آن خود را پاک کند. این مستحب الهی مانند سایر مستحبات در اسلام هم فایده دنیوی و هم سود اخروی دارد.
آثار و برکات اطعام
الف) آثار دنیوی
همانگونه که اشاره شد اطعام راهی است برای به دست آوردن دوستان و برادران بیشتر و به استحکام پیوندهای اجتماعی کمک میکند.
اجتماع دوستان بر سر یک سفره در برانگیختن روح دوستی و نزدیکی میان آنها بسیار با اهمیت است.
علاوه بر آن اطعام دادن میتواند زمینهای برای خدمت به نیازمندان و تعدیل ثروت اغنیا باشد.
ب) آثار اخروی
از نظر اخروی اطعام به صورت عام پایگاه ویژهای در روایات و به صورت خاص یعنی اطعام زائران ابیعبدالله الحسین علیهالسلام پایگاه ویژهتری دارد.
اطعام عام
منظور از اطعام عام در اینجا هر اطعامی است که در راه خداوند صرف شود. این نوع اطعام آثار فراوانی به همراه دارد.
پیامبر اسلام صلیالله علیه وآله میفرمایند:
«الْبَیْتُ الَّذِی یُمْتَارُ مِنْهُ الْخَیْرُ وَ الْبَرَکَةُ أَسْرَعُ إِلَیْهِ مِنَ الشَّفْرَةِ فِی سَنَامِ الْبَعِیرِ»
خیر و برکت به خانهای که در آن اطعام میشود سریعتر از سرعت فرو رفتن تیغ در کوهان شتر میرسد.
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام چنین میفرمایند:
«فَمَنْ آتَاهُ اللهُ مَالًا فَلْیَصِلْ بِهِ الْقَرَابَةَ وَلْیُحْسِنْ مِنْهُ الضّیَافَةَ»
کسی که خداوند مال به او عنایت کرد باید به اقوامش کمک کند و مهمانی شایستهای برگزار نماید.
امام صادق علیهالسلام درباره ثواب و پاداش اطعام مؤمنان میفرماید:
«مَنْ أَطْعَمَ مُؤْمِنًا حَتَّی یُشْبِعَهُ لَمْ یَدْرِ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اللهِ مَا لَهُ مِنَ الْأَجْرِ فِی الْآخِرَةِ لَا مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَلَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ إِلَّا اللهُ رَبُّ الْعَالَمِینَ»
هرکس مؤمنی را اطعام نماید و غذایی بخوراند تا او را سیر کند، هیچ یک از خلق خدا نمیتواند ثواب او را بشمارد؛ نه ملک مقرب و نه پیغمبر مرسل؛ مگر خداوند عالمیان.
روزی امام صادق علیهالسلام به یکی از یاران خود به نام ثابت فرمودند:
«یَا ثَابِتُ أَمَا تَسْتَطِیعُ أَنْ تُعْتِقَ کُلَّ یَوْمٍ رَقَبَةً»
ای ثابت آیا توان آزاد کردن بردهای را در هر روز نداری؟
ثابت گفت: توان این کار را ندارم.
حضرت فرمودند:
«أَمَا تَقْدِرُ أَنْ تُغَدِّیَ أَوْ تُعَشِّیَ أَرْبَعَةً مِنَ الْمُسْلِمِینَ»
آیا توان اطعام ناهار یا شام چهار نفر از مسلمین را نداری؟
ثابت گفت: این کار در توان من هست.
آنگاه حضرت فرمودند:
«هُوَ وَاللهِ یَعْدِلُ عِتْقَ رَقَبَةٍ»
به خدا قسم این برابر آزاد کردن برده است.
همانگونه که دادن طعام مستحب است قبول آن از سوی دوستان و برادران نیز مستحب میباشد. حتی اگر تصمیم داریم روزه مستحبی بگیریم ولی به میهمانی دعوت شدیم بهتر آن است که دعوت برادرمان را پاسخ گوییم و در این هنگام هم ثواب روزه را خواهیم داشت و هم اجر قبول دعوت یک مؤمن را.
امام صادق علیهالسلام میفرماید:
«الْمُنْجِیَاتُ إِطْعَامُ الطَّعَامِ وَ إِفْشَاءُ السَّلَامِ وَ الصَّلَاةُ بِاللَّیْلِ وَ النَّاسُ نِیَامٌ»
سه عامل است که انسان را از عذاب آخرت رهایی میبخشد: اطعام دادن، سلام کردن و نماز در شب به هنگامی که دیگران در خوابند.
اگر در این حدیث دقت کنیم میبینیم که «اطعام» قبل از «نماز شب» ذکر شده و این نشان از اهمیت این امر در پیشگاه خداوند کریم دارد.
ثواب اطعام دادن در راه امام حسین علیهالسلام
اطعام و صدقه به خودی خود کاری ارزشمند بوده و در هر شرایطی دارای اجر و پاداش است. نذر، انفاق و اطعام در مراسم عزاداری امام حسین علیهالسلام نیز علاوه بر آنکه یکی از مصادیق تعظیم شعائر الهی است، روایات فراوانی هم در این موضوع وجود دارد؛ مانند:
ثواب ویژه اطعام نیازمندان
متون روایی مواسات و همیاری را به لحاظ همین شدت ابتلائات یکی از مهمترین وجوه رفتاری شیعیان برشمردهاند؛ به عنوان نمونه رسول خدا صلیالله علیه وآله در ثواب یاریرسانی به همنوعان فرمود:
«مَنْ قَضَى لِأَخِیهِ الْمُؤْمِنِ حَاجَةً کَانَ کَمَنْ عَبَدَ اللهَ دَهْرًا»
کسی که حاجت مؤمنی را برآورده کند مثل کسی است که عمری خدا را بندگی کند.
امام باقر علیهالسلام نیز یکی از مصادیق عمل صالح در عصر غیبت به ویژه مقطع آخرالزمان را مواسات معرفی کردند. امام ذیل آیات سوره عصر فرمود: منظور از «وَالْعَصْرِ» عصر آخرالزمان است. درباره «إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِی خُسْرٍ» فرمود یعنی انسان در خسران است، و منظور از عمل صالح در فراز «وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ» مواسات و یاریرسانی است.
امام صادق علیهالسلام میفرماید:
«مَنْ أَطْعَمَ مُ
ؤْمِنًا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ»
یعنی هر که مؤمنی را سیر کند بهشت برایش واجب شود.
و در دیگر روایت فرمود: «اگر مسلمان را اطعام کنم نزد من محبوبتر است از اینکه همه مردم یک افق را اطعام دهم.» راوی گوید: گفتم یک افق چیست؟ فرمود: یک صد هزار یا بیشتر.
امام سجاد نیز در روایتی در اهمیت اطعام مؤمنان فرمود: هر که مؤمن را در گرسنگی اطعام کند خداوند از میوههای بهشت بخوراند و هر که مؤمن تشنهای را سیراب کند خداوند او را از شراب سربسته بهشت بنوشاند.
همچنین رسول خدا صلیالله علیه وآله در دیگر روایت فرمود: هر که شربت آبی در جایی که به آن توانایی دارد به مؤمن آشامد خداوند در برابر هر شربت ۶۰ هزار حسنه به او دهد و اگر در جایی که به آب توانایی ندارد (یعنی به سختی فراهم میشود) به او آشاماند مثل این است که ۳۰ بنده از فرزندان اسماعیل را آزاد کرده است.
از جمعبندی این روایات و سایر روایات مشابه برمیآید که خداوند پاداش و جزای خیر اطعام مؤمنین را هم در دنیا و هم در آخرت عطا میکند.
اطعام دادن در احادیث
فضیلت اطعام گرسنه
امام صادق از پدرانش علیهمالسلام: پیامبر خدا صلیالله علیه و آله فرمود:
«إِنَّ أَهْوَنَ أَهْلِ النَّارِ عَذَابًا عَبْدُ اللهِ بْنُ جُدْعَانَ فَقِیلَ لَهُ: وَلِمَ یَا رَسُولَ اللهِ؟ قَالَ: إِنَّهُ کَانَ یُطْعِمُ الطَّعَامَ.»
کمعذابترین دوزخیان عبدالله بن جدعان است. عرض شد: چرا ای رسول خدا؟ فرمود: چون اطعام میکرد.
امام علی علیهالسلام:
«مَا أَکَلْتَهُ رَاحَ وَ مَا أَطْعَمْتَهُ بَاقٍ.»
آنچه بخوری برود و آنچه بخورانی فراوان و پربرکت شود.
امام علی علیهالسلام:
«إِذَا أَطْعَمْتَ فَأَشْبِعْ»
هرگاه [به کسی] غذا دادی، [او را] سیر کن.
امام باقر علیهالسلام:
«إِنَّ اللهَ یُحِبُّ إِطْعَامَ الطَّعَامِ وَ إِهْرَاقَةَ الدِّمَاءِ.»
خداوند اطعام کردن و قربانی کردن را دوست دارد.
امام صادق علیهالسلام:
«إِنَّ اللهَ یُحِبُّ إِطْعَامَ الطَّعَامِ وَ إِرَاقَةَ الدِّمَاءِ بِمِنًى»
خداوند اطعام کردن و ریختن خون در مِنا را دوست دارد.
امام صادق علیهالسلام:
«مِنْ مُوجِبَاتِ الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ إِطْعَامُ الطَّعَامِ السَّغْبَانَ ثُمَّ تَلَا قَوْلَ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ: أَوْ إِطْعَامٌ فِی یَوْمٍ ذِی مَسْغَبَةٍ...»
یکی از موجبات بهشت و آمرزش، اطعام گرسنه است؛ سپس این سخن خداوند عزوجل را تلاوت کرد: «یا در روز گرسنگی طعام دادن.»
امام صادق علیهالسلام:
«إِنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَیْهِ السَّلَامُ أَشْبَهُ النَّاسِ طُعْمَةً بِرَسُولِ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ کَانَ یَأْکُلُ الْخُبْزَ وَ الْخَلَّ وَ الزَّیْتَ وَ یُطْعِمُ النَّاسَ الْخُبْزَ وَ اللَّحْمَ.»
امیرالمؤمنین علیهالسلام در زمینه طعام و غذا شبیهترین مردم به رسول خدا صلیالله علیه و آله بود؛ خود نان و سرکه و روغن میخورد و به مردم نان و گوشت میخوراند.
امیرالمؤمنین علیهالسلام در زمینه طعام و غذا شبیهترین مردم به رسول خدا صلیالله علیه و آله بود؛ خود نان و سرکه و روغن میخورد و به مردم نان و گوشت میخوراند.
امام صادق علیهالسلام:
«مَنْ أَطْعَمَ مُسْلِمًا حَتَّى یُشْبِعَهُ لَمْ یَدْرِ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اللهِ مَا لَهُ مِنَ الْأَجْرِ فِی الْآخِرَةِ، لَا مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ إِلَّا اللهُ رَبُّ الْعَالَمِینَ... ثُمَّ تَلَا قَوْلَ اللهِ تَعَالَى: أَوْ إِطْعَامٌ فِی یَوْمٍ ذِی مَسْغَبَةٍ.»
هرکه مسلمان را غذا دهد تا سیر شود، از پاداش آخرت او جز خدا، پروردگار جهانیان، هیچکس حتی فرشته مقرب و پیامبر مرسل خبر ندارد؛ سپس این سخن خداوند متعال را تلاوت کرد: «یا اطعام کردن در روز گرسنگی.»
المحاسن به نقل از معمّر بن خلاد: از ابوالحسن الرضا علیهالسلام پرسیدم که منظور از دوست داشتن در آیه «وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا» دوست داشتن خداست یا دوست داشتن غذا؟ فرمود:
«حُبُّ الطَّعَامِ»
دوست داشتن غذا.
اطعام خاص
منظور از اطعام خاص، طعام دادن به زائران امام حسین علیهالسلام است. اطعام زائران آن حضرت مخصوصاً زائری که با عشق و پای پیاده رنج سفر را به جان خریده نزد خداوند بسیار ارزشمند و با اهمیت است؛ چرا که خود این زائر در پیشگاه خداوند متعال محبوبیت دارد.
در حدیث قدسی آمده است: هر کس غذا یا مالی را در راه امام حسین علیهالسلام انفاق کند در دنیا هفتاد برابر آن نصیبش میشود و در بهشت در عافیت بوده و گناهانش بخشیده میشود.
امام صادق علیهالسلام: برای هر درهمی که شخص برای امام حسین علیهالسلام هزینه کند ده هزار برابر حساب میشود و به همین اندازه درجه او را بالا میبرند اما رضایت و خشنودی خدا از او و دعای پیامبر صلیالله علیه وآله و امام علی علیهالسلام و ائمه اطهار علیهمالسلام برای او بهتر از آن است.
خداوند در مناجات با حضرت موسی علیهالسلام به او فرمود: «... اگر بندهای مقداری از مالش را به خاطر محبت فرزند دختر پیامبر غذا یا غیر آن انفاق نماید خداوند در دنیا در مقابل هر درهم به هفتاد درهم به او برکت میدهد و در بهشت خواهد بود و گناهانش را میآمرزد.»
فائد حنّاط به امام کاظم علیهالسلام گفت: مردم با توجه و گریه به زیارت امام حسین علیهالسلام میروند و نوحهگران و غذاهایی را نیز به همراه خود به آنجا میبرند. شما در این باره چه میفرمایید؟
امام علیهالسلام فرمودند: کسی که به زیارت امام حسین علیهالسلام برود در حالیکه به حق آن جناب عارف باشد خدا گناهان گذشته و آیندهاش را میبخشد.
از علی صائغ نقل شده که امام صادق علیهالسلام فرمود: ای علی! به زیارت حسین علیهالسلام برو و آن را ترک مکن. علی صائغ میگوید: عرض کردم: چه ثواب و پاداشی برای زائرش دارد؟
امام فرمود:
«مَنْ أَتَاهُ مَاشِیًا کَتَبَ اللهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَا عَنْهُ سَیِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَةً فَإِذَا أَتَاهُ وَکَّلَ اللهُ بِهِ مَلَکَیْنِ یَکْتُبَانِ مَا خَرَجَ مِنْ فِیهِ مِنْ خَیْرٍ وَ لَا یَکْتُبَانِ مَا یَخْرُجُ مِنْ فِیهِ مِنْ سَیِّئٍ وَ لَا غَیْرِ ذَلِکَ فَإِذَا انْصَرَفَ وَدَّعُوهُ وَ قَالُوا یَا وَلِیَّ اللهِ مَغْفُورٌ لَکَ أَنْتَ مِنْ حِزْبِ اللهِ وَ حِزْبِ رَسُولِهِ وَ حِزْبِ أَهْلِ بَیْتِ رَسُولِهِ وَ اللهِ لَا تَرَى النَّارَ بِعَیْنِ أَبَدًا وَ لَا تَرَاهَا وَ لَا تَطْعَمُکَ أَبَدًا»
کسی که به زیارت ایشان برود خداوند به ازای هر قدمی حسنهای برایش مینویسد و از او گناهی را پاک میکند و یک درجه ارتقای رتبه پیدا میکند. پس وقتی به مرقد حسین علیهالسلام رسید خداوند دو فرشته را بر او مأمور میکند تا هرچه از خیر و خوبی و صلاح از دهانش خارج میشود برایش بنویسند و اگر چیزی خواست که به صلاحش نبود برایش ثبت نکنند و هنگامی که از زیارت بازمیگردد با او وداع کرده و میگویند: ای دوست خدا! بخشیده شدی؛ تو از حزب خدا و حزب پیامبرش و حزب اهلبیتش هستی. به خدا سوگند هرگز به چشم خودت آتش را نخواهی دید و آتش نیز تو را نمیبیند و نمیسوزاند.
همچنین از امام باقر و امام صادق علیهماالسلام چنین نقل شده:
«إِنَّ اللهَ عَوَّنَ الْحُسَیْنَ عَلَیْهِ السَّلَامُ مِنْ قَتْلِهِ أَنَّ الْإِمَامَةَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ وَ الشِّفَاءَ فِی تُرْبَتِهِ وَ إِجَابَةَ الدُّعَاءِ عِنْدَ قَبْرِهِ وَ لَا تُعَدُّ أَیَّامُ زَائِرِیهِ ذَاهِبًا وَ رَاجِعًا مِنْ عُمُرِهِ»
خداوند در برابر شهادت امام حسین علیهالسلام چنین پاداشی داد: امامت در نسل او، شفا در تربت او، اجابت دعا در نزد قبر او و اینکه مدت زمان رفت و برگشت زائرانش جزء عمرشان محاسبه نمیشود.
وقتی زائر اباعبدالله نزد خداوند متعال این قدر محبوبیت دارد پر واضح است که اطعام به چنین شخصی هم نزد حضرت حق بسیار پربرکت و با ارزش است و مالی که در این مسیر هزینه شود هفتاد برابر و هزار برابر برکت دارد.
شخصی به محضر امام صادق علیهالسلام رسید و عرض کرد:
«فَمَا لِلْمُنْفِقِ فِی خُرُوجِهِ إِلَیْهِ وَ الْمُنْفِقِ عِنْدَهُ؟»
کسی که برای رفتن و زیارت نمودن امام حسین علیهالسلام متحمل هزینه و خرج شده و نیز نزد قبر مطهر پول خرج کند چه اجری دارد؟
«قَالَ دِرْهَمٌ بِأَلْفِ دِرْهَمٍ»
حضرت فرمودند: در مقابل هر یک درهم که خرج کرده هزار درهم دریافت خواهد نمود.
در مورد برکت و ثواب اطعام طعام در راه ابیعبدالله الحسین علیهالسلام اگر روایتی هم نداشتیم همین که آن اقدامی که به نام امام حسین علیهالسلام و در راه آن حضرت انجام میگیرد محبوب خداوند باشد کفایت میکند؛ چراکه ایشان نزد خداوند متعال مقام و منزلتی وصفناشدنی دارد؛ ضمن اینکه روایاتی هم در این باب به ما رسیده است.
روزی حضرت موسی علیهالسلام عرضه داشت:
«یَا رَبِّ لِمَ فَضَّلْتَ أُمَّةَ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ عَلَی سَائِرِ الْأُمَمِ؟»
ای پروردگار من! چرا امت محمد صلیالله علیه وآله را بر دیگر امتها برتری دادهای؟
آنگاه خداوند متعال فرمود:
«فَضَّلْتُهُمْ لِعَشْرِ خِصَالٍ»
من ایشان را به سبب ده خصلت بر سایر امتها برتری دادم.
موسی علیهالسلام عرض کرد: آن ده خصلت چیست که به آن عمل میکنند تا بنیاسرائیل را به عمل به آن خصلتها امر نمایم؟
خدای تعالی فرمود:
«الصَّلَاةُ وَ الزَّکَاةُ وَ الصَّوْمُ وَ الْحَجُّ وَ الْجِهَادُ وَ الْجُمُعَةُ وَ الْجَمَاعَةُ وَ الْقُرْآنُ وَ الْعِلْمُ وَ الْعَاشُورَاءُ»
نماز، زکات، روزه، حج، جهاد، نماز جمعه، نماز جماعت، خواندن قرآن، علم و عاشورا.
موسی علیهالسلام گفت:
«یَا رَبِّ وَ مَا الْعَاشُورَاءُ؟»
پروردگارا عاشورا چیست؟
فرمود:
«الْبُکَاءُ وَ التَّبَاکِی عَلَی سِبْطِ مُحَمَّدٍ وَ الْمَرْثِیَةُ وَ الْعَزَاءُ عَلَی مُصِیبَةِ وَلَدِ الْمُصْطَفَی»
گریه کردن و یا خود را به گریه زدن برای سبط محمد صلیالله علیه وآله و مرثیه خواندن و تسلیت گفتن بر مصیبت فرزند مصطفی صلیالله علیه وآله.
خداوند متعال در ادامه فرمود:
«ای موسی! بندهای از بندگان من نیست که در روز عاشورا گریه کند و یا خود را به گریه بزند و یا بر مصیبت فرزند مصطفی عزاداری کند مگر اینکه برای او بهشتی است که در آن جاویدان است و بندهای از بندگان من نیست که از مالش در راه محبت پسر دختر پیامبرش غذایی و یا درهمی انفاق کند مگر اینکه در دنیا هر درهم او را به ۶۰ درهم برکت دهم و در حالی که بخشیده شده و گناهان او را پوشاندهام در بهشت است.»
اطعام نمودن به زائران امام حسین علیهالسلام نه تنها آثار پیشین را در پی دارد بلکه مورد توجه و عنایت امام زمان (عج) نیز واقع میشود و حتی گاهی حضرت بر سر سفره چنین اطعامی حاضر شده و با دیگر مؤمنین غذا میخورند.
حَیِی صاحِبُ ذَخائِرِ الأفهامِ عَن عَبدِاللهِ بنِ داودَ عن الثِّقاتِ عَن ابنِ عَبّاسٍ قال:
«... وَإِذا بِجَبْرَئیلَ الأَمینِ هَبَطَ مِنَ الرَّبِّ الجَلیلِ وَقالَ: یا مُحَمَّدُ العَلِیُّ الأَعلَی یُقرِئُکَ السَّلامَ وَیَخُصُّکَ بِالتَّحِیَّةِ وَالإِکرامِ وَیَقُولُ لَکَ: ... فَوَعِزَّتِی وَجَلالِی أَنِّی لَاَخلُقُ لَها شِیعَةً طَاهِرینَ مُطَهَّرینَ یُنفِقُونَ أَموالَهُم عَلَی عَزَاءِ الحُسَینِ وَأَرواحَهُم عَلَی زِیَارَتِهِ وَیُقیمُونَ عَزَاءَهُ فِی مَجالِسِهِمْ وَیَسبُّونَ الدُّموعَ وَیُقَلِّلُونَ الهُجوعَ لَیسَ لَهُم مِن ذَلِکَ رُجوعٌ... أَلا وَمَن أَنفَقَ دِرهَماً عَلَی عَزَائِهِ وَزِیَارَتِهِ تَجَارَتْ لَهُ المَلائِکَةُ إِلَی یَومِ القِیامَةِ فِیما یُنفِقُهُ وَیُعطِی بِکُلِّ دِرهَمٍ سَبعینَ حَسَنَةً وَبَنَی اللهُ لَهُ قَصراً فِی الجَنَّةِ.»
ابن عباس نقل میکند: جبرئیل امین از جانب پروردگار جلیل هبوط کرد و گفت: ای محمد! خدای علیّ اَعلٰی به تو سلام میرساند و تو را به درود و اکرام مخصوص میگرداند و به تو میفرماید: ... به عزت و جلالم سوگند برای فاطمه شیعیانی پاک و پاکیزه خلق میکنم؛ این شیعیان اموالشان را در راه عزای حسین انفاق میکنند و در راه زیارت حسین جان میدهند و عزای وی را در مجالسشان برپا میکنند، خالصانه بر وی اشک میریزند، خوابشان را کم میکنند و از این شیوه بازنمیگردند... آگاه باشید هرکس در راه عزاداری و زیارت حسین بن علی علیهالسلام به مقدار یک درهم انفاق نماید، ملائکه در آنچه انفاق نموده است تا روز قیامت با او داد و ستد میکنند و به ازای هر درهم هفتاد حسنه به وی میدهند و خداوند برای او قصری در بهشت بنا خواهد کرد.
ابن عباس نقل میکند: جبرئیل امین از جانب پروردگار جلیل هبوط کرد و گفت: ای محمد! خدای علیّ اَعلٰی به تو سلام میرساند و تو را به درود و اکرام مخصوص میگرداند و به تو میفرماید: به عزت و جلالم سوگند برای فاطمه شیعیانی پاک و پاکیزه خلق میکنم؛ این شیعیان اموالشان را در راه عزای حسین انفاق میکنند و در راه زیارت حسین جان میدهند و عزای وی را در مجالسشان برپا میکنند، خالصانه بر وی اشک میریزند، خوابشان را کم میکنند و از این شیوه بازنمیگردند... آگاه باشید هرکس در راه عزاداری و زیارت حسین بن علی علیهالسلام به مقدار یک درهم انفاق نماید، ملائکه در آنچه انفاق نموده است تا روز قیامت با او داد و ستد میکنند و به ازای هر درهم هفتاد حسنه به وی میدهند و خداوند برای او قصری در بهشت بنا خواهد کرد.